26 november 2018

‘Friese dag’ bij kerkasiel voor familie Tamrazyan in Den Haag

Geschreven door riekje

Foto: Phil Nijhuis

Artikel uit het Friesch Dagblad van 23 november 2018

Geschreven door: Jan Auke Brink

Het loopt tegen half drie in de middag wanneer Behüte mich (Behoed mij) in buurt- en kerkhuis Bethel wordt gezongen. Het is het slotlied van de dienst van de Interkerkelijke Werkgroep Asielzoekers (IKW) Drachten. Die bijeenkomst zou eigenlijk tot twee uur duren, maar is wat uitgelopen.

Het plan is zo snel mogelijk weer de bus in te gaan om de terugreis aan te vangen, want een aantal van de aanwezigen heeft ’s avonds nog andere verplichtingen. Maar dan volgt een onverwachte mededeling: ,,Wij wisten er niet van, maar er is een maaltijd voor ons bereid. Laten we nog genieten van wat ze ons aanbieden. Maar: tafel niet al te uitgebreid, want de bus moet wel op tijd vertrekken.”

De lunch is gemaakt door een man uit Erica, in Drenthe. ,,Hij had gehoord dat er een groep uit Drachten zou komen en voelde gisteravond opeens de aandrang om iets te doen”, vertelt een vrijwilliger bij de Bethelkapel. ,,Na overleg met onze voorganger Axel Wicke heeft hij toen deze lunch bereid.”

In de file

De delegatie uit Drachten applaudisseert dankbaar voor de onverwachte maaltijd. Ze zijn ’s ochtends tegen negen uur vertrokken uit Drachten. De planning was rond half twaalf aan te komen in Den Haag, maar door een file liep de groep ruim een half uur vertraging op.

Emeritus predikant Harm Klein Ikkink (72) uit Drachten betrekt nadrukkelijk de actualiteit uit de eigen omgeving in de dienst. ,,Er is bij ons in Drachten afgelopen week een Armeens gezin weggehaald dat al negen jaar in Nederland is. Ze zijn overgebracht naar een detentiecentrum in Zeist. Maar dit zijn geen criminelen, dit zijn mensen die gewoon onder ons leven.” Een paar aanwezigen applaudisseert na deze opmerkingen van de voorganger.

Ik vind het een heel verdrietig idee dat het gezin hier in deze kerk moet verblijven en niet naar buiten mag

Meerdere van de aanwezigen kent mensen die in vergelijkbare benarde situaties verkeren. Onder de ongeveer dertig mensen die met de bus zijn meegereisd zijn ook jongeren die zelf uit een ander land komen of van wie de ouders en andere herkomst hebben. Enkelen van hen verkeren nog in onzekerheid over of ze in Nederland mogen blijven.

Dat was ook de reden om de busreis te initiëren, zegt Klein Ikkink: ,,Wij van de IKW zijn geen activistische groep. We zijn altijd met de noden van de mensen bezig. We willen geen actie voeren, maar wel een signaal afgeven.”

Henneke Nauta (52) uit Easterwierrum is ook om die reden meegegaan: ,,Ik vind het een heel verdrietig idee dat het gezin hier in deze kerk moet verblijven en niet naar buiten mag.” Ze geeft les in sacrale dans, in de dienst voert ze twee dansen uit waarin de kerkgangers participeren. ,,Dat is wat ik kan bijdragen. Ik wilde heel graag de dans Prayer for the peace of the worlduitvoeren. We moeten hier dansen voor de vrede, dat vind ik belangrijk.”

Exemplarisch gezin

De doorlopende dienst voor de familie Tamrazyan duurt al sinds 26 oktober, de dienst gaat nu zijn vijfde week in. Zo lang de dienst duurt, kan de Dienst Terugkeer en Vertrek het uitgeprocedeerde gezin niet uit de kerk halen. Ds. Derk Stegeman, manager bij Stek, de stichting voor stad en kerk in Den Haag die de organisatie van dit kerkasiel in handen heeft, legt uit waarom de Stek en de Protestantse Kerk Den Haag dit asiel verlenen: ,,We hebben ons van te voren natuurlijk afgevraagd of we dit moeten doen, maar het is geen willekeurige actie. Deze familie is exemplarisch voor de rest. Ik ken niet alle vierhonderd gevallen waarover wordt gesproken omtrent het kinderpardon, maar ik weet wel dat dit gezin zo geworteld is, dat het niet goed is om ze nu uit te zetten.”

We kunnen ze hier niet allemaal hebben.’ Ik durfde soms mijn eigen visie niet meer te vertellen

Het langste kerkasiel in Nederland vond plaats in Rottevalle, van 1992 tot 1994. Sieb Kiestra (72), inmiddels emeritus predikant, was daar als predikant bij betrokken. Nu is hij mee met de groep uit Drachten: ,,In de doopsgezinde kerk van Rottevalle hebben we tussen 1992 en 1994 een gezin opgevangen. Wij hielden toen geen doorlopende kerkdienst, maar er was wel altijd iemand aanwezig. En we hadden een preek klaarliggen voor als de politie zou binnenvallen.” Het gezin dat hij destijds opving mocht uiteindelijk blijven, hij onderhoudt nog altijd contact met ze.

Avonddienst

Wanneer Klein Ikkink rond half zeven ’s avonds weer thuis is, blikt hij tevreden terug op de dag: ,,Het is goed dat we dit hebben gedaan. Ik voelde wel een beetje innerlijke spanning, onder meer omdat we vanmorgen vertraging hadden, maar het is goed verlopen.” Op dat moment bereidt doopsgezind predikant Saapke van der Meer haar dienst voor: zij staat tussen zeven en acht in de Bethelkapel. ,,Ik voel me sinds de vluchtelingenstroom van 2015 nadrukkelijk betrokken bij het onderwerp. Ik was er verbaasd over dat mensen die ik sociaal inschatte zeiden: ‘We kunnen ze hier niet allemaal hebben.’ Ik durfde soms mijn eigen visie niet meer te vertellen, bang om teleurgesteld te worden.”

In haar preek zegt ze later op de avond nadrukkelijk dat het gezin Tamrazyan onrecht is aangedaan. Daarmee sluit ze aan bij Klein Ikkink, die eerder die middag in de overdenking zei: ,,Verplaats je eens in de vreemdeling, in de ander. Die is niet voor niets gevlucht. God heeft de mensheid zo bedoeld, dat we er voor elkaar zijn. Dat is joods-christelijk, maar ook humanistisch en ook islamitisch. Laten we samen inwoners van deze aarde zijn

Gerelateerd