23 maart 2020

Kyrie

Geschreven door riekje

We zijn de tweede week ingegaan van een periode waarin we allemaal te maken hebben met maatregelen om de verspreiding van het corona-virus te beperken. We hebben het direct contact met mensen in onze sociale omgeving, op straat, in winkels en op het werk tot het minimaal noodzakelijke moeten beperken. Waar het niet anders kan, moeten we voldoende afstand en hygiëne in acht nemen. We horen allerlei opbeurende verhalen over prachtige sociale initiatieven, maar er blijft toch ook alle reden voor angst en ongerustheid. Daar kunnen we niet omheen. Hoe zal het verder gaan?

Ondertussen blijven ook alle problemen die al bestonden onze aandacht vragen. Soms zijn ze zelfs nog dringender geworden. Denk aan de vluchtelingen voor de grens met Europa, op de Griekse eilanden. Ik denk ook aan de mensen in ons land die op straat leven of van het ene adres naar het andere trekken. Aan mensen in psychische nood voor wie het leven nu extra zwaar zal zijn.

Wordt het zo niet allemaal teveel? Hoe kan ik nog rust vinden met zoveel verwarrende gebeurtenissen om me heen?

Ik vond een gebed van Dorothee Sölle, waarin voor mij beide naar voren komen: de zorgen om het eigen bestaan, de angst voor wat de toekomst kan brengen, en ook onze zorg om wat er nog meer in de wereld gebeurt. Naar mijn gevoel zoekt Sölle in het gebed naar ruimte om de zorgen rond het eigen bestaan onder ogen te kunnen zien. Daarna, als die ruimte er is, kan er ook ruimte ontstaan om breder te kijken, zonder de moed te verliezen. Dat valt lang niet altijd me, denk ik dan bij mezelf. Maar we kunnen er om vragen.

Hieronder volgt het gebed. De cursieve gedeelten zijn aanpassingen en aanvullingen van mijzelf.

Jan van Belle

Kyrie

 

Heer, wij brengen bij u al onze angst

de angst om oud te worden en de angst voor de dood

de angst om alleen te blijven

en die om verlaten te worden

de angst voor de taken

waartegen we niet zijn opgewassen

en de angst om niet nodig te zijn

de angst voor wat het corona-virus tot gevolg kan hebben

voor ons en voor de mensen om ons heen

alle angsten brengen wij bij u god

die welke wij kennen en

die welke achter het bekende op de loer liggen

heer ontferm u

 

Christus wij brengen onze droefheid bij u

onze vermoeide milde wanhoop

over alles wat onze zusters en broeders, waar ook ter wereld

door mensen wordt aangedaan

wij brengen onze zorgen bij u

over het lot van vluchtelingen aan de grenzen van Europa,

in opvangkampen en daarbuiten

onze zorgen om ontheemden in eigen land

en om mensen in psychische nood

voor wie het leven nu extra zwaar zal zijn

neem onze zwakheid en onze angst in uw hart

christus ontferm u

 

God donkere grond van al het leven

wij brengen onszelf bij u

opdat gij ons opvangt als wij vallen

en wij weten dat wij niet uit u kunnen vallen

op geen enkel moment van ons bestaan

heer ontferm u

 

Dorothee Sölle. Uit: Piet Thomas, Groot gebedenboek (Tielt: Lanoo 1999) p. 142.

Gerelateerd