17 mei 2020

Rogate

Geschreven door riekje

Beste mensen,

Allereerst: we hebben als kerkenraad het erover gehad dat om de dag een gedicht en elke zondag een overdenking  wat veel aan het worden is. Voor ons en voor u! Ons idee is nu dat we op dinsdag en vrijdag een gedicht sturen en tot Pinksteren elke zondag en na Pinksteren om de week op zondag een korte overdenking sturen. Mocht u daar anders tegenaan kijken, horen we dat graag.

Gisteren ben ik voorgegaan in een onlinedienst in Nijeveen die ook met beeld is opgenomen. Te zien en horen via

https://www.youtube.com/watch?v=dqPb3ThObi4

Deze zondag heeft ook een naam en wel ”Rogate”, wat ”Bidt” betekent. Wat is bidden en wat is de waarde van bidden? Hieronder enkele gedachtes hierover.

Het vraaggebed is ons misschien wel het meest vertrouwd. Er zijn immers altijd zoveel dingen die we verlangen, dingen die niet gaan zoals het zou moeten of die we graag zouden willen. Ook in deze coronatijd hebben we hiermee te maken. Alle moeite en verdriet die er is…Onvervulde wensen.

Ik heb ooit met de kerkenraad in mijn 1e gemeente, de tekst gelezen uit Lucas 11: bidt en u zal gegeven worden, zoekt en gij zult vinden, klopt en u zal worden opengedaan. We waren eerst een paar minuten stil geweest, dus de woorden kwamen extra binnen.

Een man begon te huilen. Zijn hele leven hadden zijn vrouw en hij om kinderen gebeden, maar ze waren niet gekomen. Het was een aangrijpend moment.

Is bidden dan zinloos, omdat de zo gewenste kinderen niet kwamen? Ik geloof van niet.

Maar bidden is veel meer dan vragen en ook veel meer dan spreken. Bidden is vooral stil worden, ruimte maken, leeg worden. In die leegte kun je contact leggen met een diepere laag, met je kern, met God.

Henri Nouwen, die veel boeken over spiritualiteit heeft geschreven, schreef ook een boekje over bidden. Het heet: Met open handen. Hij zegt daarin:

In de stilte groeit het vermoeden dat bidden in de eerste plaats ontvangen is. Biddende mensen zijn mensen die met open handen in de wereld staan. Zij geloven dat de wereld het geheim van God in zich sluit dat zich aan hen zichtbaar wil maken. In de natuur, in mensen die je ontmoet, in situaties waarin je geplaatst wordt.

Deze houding van ontvankelijkheid is geen eenvoudige zaak, want ze maakt je kwetsbaar. De wijsheid van de wereld zegt: het gaat erom je staande te houden, je vast te klampen aan wat je hebt, je te beveiligen tegen hen die je willen beroven. Wanneer je geen wapens draagt, geen vuisten maakt, dan vraag je erom om berooid en beroofd te worden.

Maar bidden vraagt om je handen te openen voor God. Het is een langzaam opgeven van de krampachtigheid waarmee je je handen dichtgeknepen hield en een toenemende bereidheid je bestaan te aanvaarden, niet als een bezit dat verdedigd, maar als een gave die ontvangen moet worden. Daarom is bidden leven met open handen, waarbij je je niet schaamt voor je zwakheid, maar je realiseert dat het voor de mens volmaakter is zich door de ander te laten leiden dan alles in eigen hand te willen houden.

Ik kwam ook nog mooie dingen over het gebed tegen bij Etty Hillsesum, de jonge, joodse vrouw die in de 2e wereldoorlog een dagboek bijhoudt, een innerlijke weg leert te gaan, en steeds meer ontdekt wat een biddend leven inhoudt. En hoe nodig het gebed is als de oorlog grimmiger wordt.

‘’De bedreigingen van buiten worden steeds groter, de terreur stijgt met de dag. Ik trek het gebed om me heen als een donkere, beschuttende muur, in het gebed trek ik me terug als in een kloostercel en treed dan weer naar buiten, ‘gesammelter’ en sterker en weer bijeengeraapt. Zich terugtrekken binnen de gesloten cel van het gebed, dat wordt voor mij een steeds grotere realiteit en ook noodzakelijkheid. De innerlijke geconcentreerdheid richt hoge muren om mij heen op, waarin ik mezelf weer terugvind, me uit alle verstrooiingen weer bijeenraap tot één geheel. En ik zou me kunnen voorstellen dat er tijden komen waarin ik dagen achtereen geknield lag, totdat ik eindelijk voelde dat er beschuttende muren om me heen kwamen te staan waarbinnen ik niet uiteen kan vallen en mezelf verliezen en te gronde gaan.

Dat het gebed ook voor ons als een beschuttende muur mag zijn en wij met open handen kunnen leven.

Marjan van Hal

 

Gerelateerd